Als de oorlog heviger wordt, moet de hulp blijven

Ik schrijf deze regels met de laatste 21% batterij van mijn computer, zittend in een kelder op minder dan 20 kilometer van de frontlinie. Vanuit deze schuilplaats wordt de realiteit van de oorlog tastbaar. Deze oorlog duurt nu bijna net zo lang als de Eerste Wereldoorlog. Het zijn niet langer incidentele aanvallen, maar de aanvallen zijn steeds meer voortdurend. Ze worden ook heftiger. Het aantal raketten en drones dat maandelijks Oekraïne treft, steeg van ongeveer 1.000 in augustus 2024 naar 5.200 in december 2025. Dat merken we goed, zeker nu het hartje winter is.

Deze winter is ook de koudste in jaren, met temperaturen die -19 graden bereiken. Verwarmingssystemen falen of vallen uit. In de lange, ijskoude nachten wordt de stilte alleen doorbroken door het mechanische geluid van drones en het verre gerommel van raketten.

Onlangs bezocht ik een jong gezin in een dorp dat eerder bezet was, in het noordoosten van Oekraïne. De ouders hebben kleine kinderen, waaronder een kleine baby. Hun huis is beschadigd maar staat nog overeind. Ze hebben gerepareerd wat mogelijk was en de rest afgesloten. Hun verwachtingen waren bescheiden: veiligheid, stabiliteit, een toekomst voor hun kinderen. "We willen een goed en veilig leven voor hen," vertelde de moeder mij. Het klonk als een wens die toch niet zou uitkomen.

Enkele nachten later wekte een zware raketaanval mij. Het gebouw trilde, en ik voelde de angst direct. Terwijl ik alleen mezelf maar hoefde te beschermen. Mijn gedachten keerden onmiddellijk terug naar dit gezin: naar deze ouders die hun bange kinderen proberen te kalmeren, kinderen die niets anders dan oorlog kennen. En ouders die oververmoeid zijn door slaaptekort en zorgen.  

Dit is het deel van oorlog waarover we zelden spreken: het geleidelijke verlies van veiligheid, stabiliteit en geestelijk welzijn. Kinderen zijn angstig en lopen een ontwikkelingsachterstand op. Volwassenen raken uitgeput. Ouderen blijven alleen achter in beschadigde woningen.

Voor veel mensen langs Oekraïnes noordoostelijke grens was vertrekken nooit een realistische mogelijkheid. De kosten van vertrek, zowel financieel als emotioneel, zijn te hoog. Dus blijven mensen. Ze volharden. Ze passen zich aan en dragen de volledige last van de oorlog.

Winter versterkt elke kwetsbaarheid. Een kapot raam wordt een gezondheidsrisico. Een beschadigd dak leidt tot een crisis. Ziekenhuizen draaien alleen op generatoren. Gezinnen slapen in hun jassen. Volhouden wordt elke dag zwaarder.

Vandaag de dag gaat humanitaire hulp in Oekraïne veel verder dan noodhulp die u mogelijk al ondersteunt. Het is langdurige begeleiding (Medair is sinds 2022 aanwezig in Oekraïne) om gezinnen te helpen volharden: schoon water, verwarming en onderdak zijn nodig om mensen in hun woning te laten blijven. Ondersteuning die niet alleen levens beschermt maar ook waardigheid en veerkracht geeft.

‍

De oorlog duurt voort. En het leven ook.

Tussen stroomuitval en luchtalarmen door vieren gezinnen verjaardagen, leren kinderen lezen, repareren buren elkaars daken. Doorgaan is geen keuze. Het is een dagelijkse beproeving. Deze beproeving heeft een prijs. Deze mensen vechten niet voor bijzondere dingen, ze willen leven, overleven en een toekomst.

De oorlog wordt steeds zwaarder, hulp is des te meer nodig.

Uw steun maakt levensreddende hulp mogelijk waar de nood het grootst is: noodverwarming om de winter te overleven, reparatie van beschadigde opvangplekken,  bescherming en psychosociale ondersteuning om gezinnen te helpen de oorlog te doorstaan. U stelt gezinnen zoals degene die ik ontmoette in het noordoosten van Oekraïne in staat deze beproeving met waardigheid en hoop tegemoet te treden.

Terwijl ik dit schrijf, denk ik ook aan gezinnen die honger trotseren in Soedan, gedwongen ontheemding in Libanon, of natuurrampen in Madagaskar en andere crisislanden waar onze teams actief zijn.

Met uw donatie vandaag kan Medair hulp bieden waar de nood het grootst is, in Oekraïne en in alle andere landen waar we werkzaam zijn.

Kunnen we op uw steun rekenen?

Heel hartelijk dank,

Naomi Gumaer

Humanitair medewerker – Medair Oekraïne

‍

‍

‍

Deze inhoud werd geproduceerd met informatie verzameld door Medair-medewerkers in het veld en op het hoofdkantoor. De hierin geuite standpunten zijn uitsluitend die van Medair en mogen op geen enkele wijze worden opgevat als de officiële mening van enige andere organisatie.