Overleven in de chaos in Libanon: 'Ik wil alleen een plek waar mijn gezin veilig is".

Beiroet, maart 2026 – Bij het eerste ochtendlicht veranderde alles voor de 28-jarige Sahar. Terwijl de luchtaanvallen boven Zuid-Libanon klonken, pakte ze haar vierjarige zoon Karim stevig vast en rende ze met haar gezin het huis uit.

“Het moment dat we vluchtten, blijft in mijn hoofd zitten,” zegt ze met trillende stem. “Onze oudste en jongste sliepen nog. Mijn man en ik waren net klaar om te gaan eten. Plotseling bleef mijn telefoon maar trillen – er kwamen waarschuwingen binnen voor gedwongen ontheemding. Ik raakte in paniek. Mijn man maakte de kinderen wakker en bleef rustig zodat zij niet bang zouden worden. Ik greep alles wat ik kon en rende weg met de kinderen in mijn armen. Door het geluid van de luchtaanvallen leek het alsof de hemel achter ons instortte.”

Het gezin reed naar de bergen bij Beiroet, maar daar bleek ieder huis al vol met mensen die voor hetzelfde geweld waren gevlucht. Uiteindelijk vonden ze onderdak in een openbare school die was omgebouwd tot collectieve opvang.

‍

‍

“Het is zo druk,” vertelt Sahar. “Mijn hele familie – 24 mensen – deelt drie klaslokalen. We slapen op de vloer en er is geen privacy. We tellen de dagen af tot we terug kunnen. We hebben een beetje spaargeld en steun van de school, maar het enige wat ik wil is een thuis waar mijn kinderen weer veilig zijn. Niet weten wat er met ons huis is gebeurd, is het moeilijkste. Elke avond bid ik: ‘God, bescherm ons huis, bescherm onze familie.’ Ik zie Karim nog steeds trillen in de auto toen we vluchtten.”

Het is niet de eerste keer dat Karim met geweld te maken kreeg. Tijdens eerdere luchtaanvallen in 2024 raakte hij gewond toen granaatscherven de auto van het gezin troffen. “Zijn gezicht zat onder het bloed door een diepe snee in zijn voorhoofd,” vertelt Sahar. “Hij moest direct naar het ziekenhuis. Toen zijn wonden waren genezen, kon hij ineens niet meer goed praten en bewegen. We moesten hem alles weer langzaam aanleren. Ons leven bestond uit therapie en ziekenhuisbezoeken. En nu… weer een conflict. Hij is opnieuw bang. En ik ben bang voor wat dit met hem doet – met ons allemaal.”

De recente escalatie in Libanon, die op 2 maart begon, heeft geleid tot een nieuwe golf van geweld. 687 mensen kwamen om, onder wie 98 kinderen, en ruim 304 mensen raakten gewond. Meer dan een half miljoen mensen moesten hun huis verlaten. Inmiddels verblijven meer dan 120.000 mensen in bijna 600 scholen die tijdelijk zijn ingericht als opvanglocatie.

Vanaf het moment dat de opvang openging, stuurde Medair teams om gevluchte gezinnen te ondersteunen — ook dat van Sahar. Zij ontvingen matrassen, dekens en andere basisartikelen om de eerste dagen iets meer comfort en waardigheid te geven.

Volgens Kirollos Fares, landendirecteur van Medair in Libanon, is de situatie zeer zorgwekkend. “Slechts vijf dagen na het begin van de escalatie zien we ongekende aantallen gedwongen ontheemding. Gezinnen moeten binnen korte tijd vertrekken, zonder te weten waar ze heen kunnen of hoelang ze weg zullen blijven.”

Medair schaalt de hulpverlening op in Beiroet, de Libanese bergen, de Bekaa-vallei en het zuiden. Sinds de escalatie startte, zijn opvanglocaties geïnspecteerd en zijn meer dan 85.000 hulpgoederen uitgedeeld aan ruim 27.000 mensen. Mobiele teams bieden medische zorg in de opvang, en vrijwilligers en verloskundigen zijn getraind in psychologische eerste hulp. Daarnaast verwijzen onze teams mensen door naar gespecialiseerde zorg wanneer zij extra ondersteuning nodig hebben.

Sahar is dankbaar voor de hulp die haar gezin ontvangt. “Het geeft ons een beetje hoop en kracht. Maar ik weet dat dit tijd kost. Het enige wat we willen is een stabiel leven – een leven zonder angst. Gewoon een normaal leven.”

Het gezin vluchtte met weinig bezittingen. In de opvang kregen ze matrassen, dekens, slaapmatten en lampen op zonne-energie. Deze spullen geven het gezin niet alleen meer comfort, maar helpen ook om een veiliger plekje te maken waar zij hun dagelijkse routine voorzichtig kunnen hervinden, ondanks alle onzekerheid.

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

Het werk van Medair in Libanon is mogelijk door vele giften van particulieren en door bijdragen van de Verenigde Naties (UNHCR), het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten, de Zwitserse Ontwikkelingssamenwerking via Interaction-CH, het Libanese Humanitaire Fonds/OCHA, het Duitse Ministerie van Buitenlandse Zaken, de Monegaskische Ontwikkelingssamenwerking, Métropole de Grenoble, Agence de l'eau Rhône Méditerranée Corse.

Deze inhoud is samengesteld op basis van informatie verzameld door medewerkers van Medair. Meningen in dit artikel zijn uitsluitend die van Medair en niet van andere organisaties.

‍