Wonen in een klaslokaal

"Een deur op slot kunnen doen geeft me rust"

"Als ik 's nachts de deur op slot kan doen, geeft me dat rust." Khaled (56) weet hoe waardevol zoiets eenvoudigs kan zijn. Samen met zijn vrouw en twee kinderen moest hij vluchten uit Zuid-Libanon. Sindsdien probeert het gezin een nieuw bestaan op te bouwen, ver van huis.

Jarenlang was hun huis een veilige en vertrouwde plek. Nu is die zekerheid verdwenen.

"Als ik aan dit schoolbankje zit, moet ik vaak terugdenken aan mijn eigen schooltijd," vertelt Khaled. "Toen wachtte ik tot de les begon. Dat wachten voelde zorgeloos en vol verwachting. Nu zit ik weer aan een schoolbank, maar wachten mijn gezin en ik op iets heel anders. We hopen dat dit klaslokaal wordt omgebouwd tot een leefruimte, zodat we een eigen plek krijgen. Een plek met privacy. Een plek waar we de deur achter ons kunnen sluiten en ons weer even veilig voelen."

Toen Khaled op zijn telefoon het bevel kreeg om zijn huis te verlaten, veranderde alles in een paar minuten.

"We zijn meteen gevlucht met onze kinderen. Uiteindelijk kwamen we terecht in een openbare school in Mount Lebanon die was ingericht als opvang voor gevluchte gezinnen."

Veilig waren ze, maar gemakkelijk was het niet. De school zat vol met gezinnen die net als zij halsoverkop hadden moeten vluchten. Khaled en zijn gezin kregen een klaslokaal toegewezen dat ze moesten delen met een ander gezin van vier personen.

"Er waren geen muren of deuren. Alleen één open ruimte voor acht mensen die elkaar niet kenden."

Privacy was er nauwelijks. Omkleden gebeurde in elkaars bijzijn. Een moment om even alleen te zijn was er niet. Ook slapen was moeilijk. Het voortdurende geluid, de drukte en het gebrek aan een eigen plek zorgden voor stress en uitputting.

Toch probeerden de twee gezinnen er samen het beste van te maken.

"Samen met het hoofd van het andere gezin hebben we een blauw plastic zeil dwars door het lokaal gehangen. We maakten het met touwen vast van muur tot muur. Het hield geen geluid tegen en bood nauwelijks bescherming, maar het gaf ons tenminste het gevoel dat we ieder een eigen stukje ruimte hadden. Dat was beter dan helemaal niets."

‍

‍

Khaleds verhaal staat niet op zichzelf. In heel Libanon wonen duizenden ontheemde gezinnen in tijdelijke opvanglocaties, vaak in openbare scholen. Die opvangcentra zitten overvol. Gezinnen leven dicht op elkaar, hebben nauwelijks privacy en de voorzieningen zijn vaak onvoldoende. Dat maakt een toch al moeilijke situatie nog zwaarder.

Voor Khaled verandert er nu langzaam iets.

"Ik zit buiten het klaslokaal terwijl het team van Medair stevige scheidingswanden en deuren plaatst. Straks heeft ieder gezin eindelijk een eigen ruimte."

Het lijken kleine veranderingen, maar voor gezinnen maken ze een wereld van verschil. Een deur die op slot kan. Een plek om je om te kleden. Een ruimte waar kinderen kunnen slapen zonder voortdurend gestoord te worden. Dat geeft rust, veiligheid en een stukje waardigheid terug.

Met steun van vele donateurs en een bijdrage van de Verenigde Naties heeft Medair meer dan zeventig opvanglocaties in de Bekaa-vallei en Mount Lebanon beoordeeld. In 62 opvangcentra zijn verbeteringen nodig om de leefomstandigheden veiliger en menswaardiger te maken. Op dit moment wonen daar meer dan 11.000 mensen, onder wie Libanese gezinnen en Syrische vluchtelingen die door het conflict zijn ontheemd.

In een aantal opvangcentra zijn de werkzaamheden inmiddels afgerond. Op andere locaties werken onze teams nog volop aan verbeteringen. Zo krijgen duizenden mensen weer een veiligere plek om te wonen, met meer privacy en meer rust.

‍

‍

"Er is iets bijzonders aan een plek die je even de jouwe kunt noemen. Het zal ons huis in Zuid-Libanon nooit vervangen. We weten nog altijd niet wat daar van is overgebleven. Maar het geeft ons wel iets terug wat we kwijt waren."

Hij kijkt even naar de nieuwe deur.

"'s Nachts de deur op slot kunnen doen geeft me rust. Misschien lijkt dat iets kleins. Voor ons betekent het privacy, veiligheid en de mogelijkheid om weer als gezin samen te zijn."

Khaled is één van de duizenden mensen in Libanon die hun huis moesten verlaten door het geweld. Voor hen begint herstel niet alleen met een dak boven hun hoofd, maar ook met de kleine dingen die een plek weer als thuis laten voelen. Een deur die dicht kan, is daar één van.

‍

Het werk van Medair in Libanon wordt mogelijk gemaakt door giften van donateurs en door bijdragen van de UNHCR, Swiss Development Cooperation through Interaction-CH, German Federal Foreign Office, the Department of State – United States, Monegasque Cooperation for Development, Métropole de Grenoble.

Deze inhoud is tot stand gekomen met middelen verzameld door medewerkers van Medair. De hierin geuite standpunten zijn van Medair en niet van enige andere organisatie.

‍

‍

‍