De uitdaging van onveiligheid
In veel landen ontstaan levensbedreigende veiligheidsrisico's door lopende conflicten en kunnen onze teams de mensen in de crisis niet bereiken. Toch zijn onze medewerkers voortdurend op zoek naar manieren om deze hindernissen te overwinnen. Daartoe worden grondige risicoanalyses en logistieke planningen gemaakt.
Angola
Medair stuurde in 2002 een team naar Angola om een nieuw programma op te zetten, terwijl er nog een oorlog woedde in het land. Het team herinnert zich de snelle duikvlucht naar de landingsbaan, die nodig was om een mogelijke raketaanval door rebellen te voorkomen. In de vier jaren daarna bood het team levensreddende gezondheidszorg aan een geïsoleerde bevolkingsgroep die alleen via de lucht te bereiken was. Gedurende die tijd moest Medair vertrouwen op de ontmijningswerkzaamheden van de Mines Advisory Group (MAG) voor wat betreft de constante bedreiging door landmijnen op de project- en bouwlocaties.
Soedan
In de noordelijke staten van Soedan is sprake van langdurige, ernstige veiligheidsproblemen. In 2006 werd een voertuig van Medair onder bedreiging met vuurwapens gestolen. In datzelfde jaar zorgden gewelddadige gevechten in Malakal ervoor dat onze medewerkers plotseling moesten vertrekken. Toch zijn we kort daarna teruggekeerd omdat de stad dringend behoefte had aan een noodwatervoorziening.
De regelmatige onveiligheid maakt het moeilijk om onze projectlocaties in Soedan te bereiken. Niettemin staan onze teams klaar om ingezet te worden zodra het kan. In enkele gevallen maken ze gebruik van helikopters om afgelegen plaatsen te bezoeken op momenten tijdens het conflict waarop reizen mogelijk is. Zodra financieel en logistiek manager Kirsty Mauritz op de hoogte was van drie plotselinge crises in West-Darfur waarbij Medair hulp kon bieden, braken zij en haar man hun verlof en korte vakantie af en keerden ze terug naar het kamp. "Ik ben blij dat ik hierbij betrokken ben", zei Kirsty, "omdat ik vind dat dit momenteel het belangrijkste werk is dat we kunnen doen. Ik hoop alleen dat we de mensen die slachtoffer zijn van de crisis kunnen bereiken, ondanks de onveiligheid in het gebied."
Oeganda
In Oeganda is de veiligheid in het afgelopen jaar verbeterd, maar het is nog steeds moeilijk om de mensen te bereiken, zeker in het afgelegen district Kaabong, waar Medair werkt aan het verbeteren van de toegankelijkheid van veilig water en sanitaire voorzieningen. Reizen over de weg is behoorlijk gevaarlijk en in het donker reizen is gewoon onmogelijk.
"Eén van onze voertuigen werd in oktober door een groep gewapende strijders in een hinderlaag gelokt", vertelt logistiek medewerker Jakob Sorensen. "Ze waren op zoek naar soldaten. Ze namen wat voedsel, enkele spullen en geld uit de auto."
De Lord's Resistance Army was zeer actief in Oeganda in 2004, toen op een nacht drie medewerkers van Medair hun leven riskeerden om een jongen te redden. Het kind was neergeschoten en moest onmiddellijk naar het ziekenhuis in Soroti overgebracht worden: een reis van 50 kilometer over een verlaten weg. De drie medewerkers vertrokken met de jongen over de donkere weg en namen elk kwartier contact op met de basis. Gelukkig werden ze niet aangevallen en is de jongen inmiddels volledig hersteld.
Hoewel Medair zeer voorzichtig te werk gaat in onveilige gebieden, weet elk teamlid dat in sommige gevallen risico's niet uit te sluiten zijn. Dit kan een zware belasting zijn, maar onze medewerkers geloven met heel hun hart in het belang van hun werk.
"Als ik naar de kampen ga en al deze mensen zie lijden, dan weet ik waarom ik hier ben", zegt programmamanager Henrieke Hommes. "We werken zes lange dagen per week en soms zelfs op zondag als dat nodig is, maar ik sta nauwelijks stil bij de werktijden. Vergeleken met thuis is het werk hier veel basaler. Het gaat echt over leven en dood; het werk is heel essentieel."
Door deze toewijding en doelgerichtheid stappen onze medewerkers over hun angst heen, ondanks de gevaarlijke omstandigheden waarin ze hun werk doen. Onze medewerkers zijn gericht op de mensen die ze helpen, de mensen die op tragische wijze betrokken zijn geraakt bij conflicten en die behoefte hebben aan de meest essentiële zorg op het gebied van gezondheid en veiligheid. Dit zijn de kwetsbaarste mensen op de wereld en zij mogen niet vergeten worden, ondanks de onveiligheid en de gevaren.