D.R. Congo > Achtergrondinformatie en huidige problemen
In 1996 brak de eerste regionale burgeroorlog uit in D.R. Congo. In augustus 1998 laaide het tweede conflict. In april 2003 werd in Zuid-Afrika een vredesovereenkomst getekend en in juni van datzelfde jaar werd een overgangsregering aangesteld. Deze bleef ziten tote tot de presidentsverkiezingen in 2006. Maar de vooruitgang verloopt uiterst langzaam.
Het herstel van de getraumatiseerde bevolking zal jaren in beslag nemen. Naar schatting zijn 30.000 kindsoldaten betrokken bij de strijd . Vrouwen worden op grote schaal verkracht. Het aantal slachtoffers van seksueel geweld in het oosten van Congo is zelfs zo groot, dat Jan Egeland, ondersecretaris-generaal voor humanitaire zaken van de VN, het "een woekerende kanker in de Congolese samenleving" noemde.
In oktober 2009 zei Elisabeth Byrs, woordvoerder van het Bureau voor Coördinatie van Humanitaire Aangelegenheden van de VN: "We veroordelen nogmaals de schendingen van de mensenrechten door de strijdende partijen in Congo. Blijkbaar gaat het verkrachten gewoon door."
Oorlog, ziekte en ondervoeding eist maandelijks zo’n 45.000 slachtoffers zo blijkt uit een recent onderzoek van het International Rescue Committee (IRC). Deze door conflicten aangewakkerde crisis, heeft al 5,4 miljoen slachtoffers geëist. Omdat gezondheidszorgsystemen ingestort zijn,3 sterven mensen aan ziekten die niet alleen voorkomen kunnen worden, maar die ook eenvoudig te behandelen zijn.
In 2008 bleek dat de Lord's Resistance Army (LRA) aanwezig is in de noordoostelijke provincie Orientale. Als reactie begonnen de MONUC (de missie van de Verenigde Naties in Congo) en de Congolese en Ugandese legers een offensief tegen de LRA.
De LRA reageerde met het maken van zoveel mogelijk burgerslachtoffers. Dit mondde tijdens de kerstdagen in 2008 uit in een reeks verwoestende aanslagen in Faradje.
Door de acties van de LRA zijn de duur en impact van de huidige crisis nog altijd onzeker. Maar het is wel duidelijk dat de ontheemden in dit gebied nog steeds toegang tot gratis gezondheidszorg nodig hebben en dat deze zorg verbeterd moet worden.
Wanneer er stabiele vrede in dit land zal zijn en hoe lang het duurt voordat de bevolking op eigen kracht haar situatie kan verbeteren, is niet te zeggen. De mensen in het oosten van het land zullen nog jaren internationale hulp nodig hebben.
[1] Amnesty International,www.amnesty.org/en/library/asset/AFR62/017/2006/en/dom-AFR620172006en.html
[2]Jan Egeland , UN Under-Secretary-General for Humanitarian Affairs, www.irinnews.org/Report.aspx?ReportId=61096
[3] www.theirc.org/resources/2007/2006-7_congomortalitysurvey.pdf