Afghanistan: Vreugde in zijn ogen
Lees het verhaal van Sufi Tayeb, een 85-jarige man die onlangs voor het eerst in zijn leven schoon drinkwater proefde.
Het leven in de bergen van noordoost Afghanistan is hard. In de wintermaanden zijn de dorpen bedekt met een dik pak sneeuw, waardoor reizen onmogelijk wordt. Veel gezinnen werken de hele zomer onvermoeibaar door om maar een beetje inkomen te vergaren. De meeste mensen hebben geen toegang tot schoon drinkwater, wat tot ernstige gezondheidsproblemen leidt.
Stel je eens voor dat je hele leven bestaat uit een kringetje van loodzwaar werk verrichten en vaak ziek zijn. Tegen de tijd dat je 85 jaar bent, zou je verwachten dat je cynisch, ontmoedigd of compleet versleten zou zijn. Sufi Tayeb echter niet.
Sufi Tayeb heb ik augustus 2010 voor het eerst ontmoet. Ons team bezocht het bergdorpje Qaber-e-shahid in het district Kohistan, waar zo’n tachtig gezinnen wonen. We ontmoetten er hun oudsten en leiders en bespraken hoe we konden samenwerken om in hun gemeenschap toegang te krijgen tot WASH – schoon drinkwater, sanitaire voorzieningen en verbeterde hygiëne.
Terwijl we om het dorp heen liepen, op zoek naar een geschikte plek voor het waterreservoir, kwam Sufi Tayeb langzaam over de steile weggetjes achter ons aan, met zijn stok in de hand. Hij was oprecht geïnteresseerd in alles wat we zeiden.
Toen we halt hielden bij een plek vlak bij zijn huis begon hij zó aanstekelijk te glimlachen, dat ik wel met hem moest meeglimlachen. ‘Ik hoop dat ze hier het waterreservoir gaan bouwen, hier, bij de appelboom die naast mijn huis staat!’ zei hij.
Sufi Tayeb en leiders van de gemeenschap zoeken samen met Medair naar de beste plek om het waterreservoir te bouwen.
Sufi Tayeb heeft het water nodig om te drinken, om te koken en om mee schoon te maken. Hij heeft het nodig om te kunnen overleven. Hij weet echter ook dat het niet veilig is om het water te drinken.
Later die middag ben ik teruggegaan om Sufi Tayeb thuis te bezoeken. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat hij onder de appelboom zat, met zijn kleindochtertje in zijn armen. Zo zaten ze daar stilletjes samen, vredig uitkijkend over de rivier beneden hen. Dat was een mooi moment.
‘Door het water ben ik heel vaak ziek geweest.’
Terwijl we met elkaar praatten, kwam een groepje van zeven kinderen om ons heen staan. Ik vroeg hun of zij weleens ziek werden van het rivierwater. Allemaal antwoordden ze: ‘Ja.’
‘Als ze het water drinken en ziek worden, moeten ze de hele tijd overgeven’, zei Sufi Tayeb, nu met ernstige stem. ‘Als iemand heel ziek wordt, moet hij naar een kliniek. Maar als daar geen geld voor is, blijft hij hier en dan wordt hij alleen maar zieker. En kan hij doodgaan.’
Maar we weten dat een aandoening als diarree sterk verminderd kan worden als gezinnen en kleine kinderen toegang hebben tot WASH. Daarom werken we er hard aan om kleine gemeenschappen op het platteland zoals Qaber-e-shahid, die nooit eerder schoon drinkwater hebben gehad, te voorzien van WASH.
Toen een klein jongetje bij de kring van kinderen ging staan, begon Sufi Tayeb helemaal te stralen en stelde hij me voor aan zijn kleinzoon Ismail. Ik vroeg of ik een foto van de groep mocht nemen. Grinnikend pakte hij een kammetje en begon het haar van zijn kleinzoon te fatsoeneren.
Voordat ik wegging, deed hij mij een belofte. ‘Als het reservoir klaar is, ben ik de allereerste die het water zal drinken!’ zei hij met een knipoog en een glimlach.
Vol trots kamt Sufi Tayeb het haar van zijn kleinzoon Ismail voor de foto.
Toen Sufi Tayeb ons zag, nodigde hij ons uit voor thee met naanbrood. ‘Vele generaties van mijn familie hebben hier gewoond’, zei hij. ‘Dit dorp is al honderden jaren oud en nu hebben we voor de eerste keer schoon drinkwater.’
Toen hij zijn thee op had, nam hij ons mee naar buiten en liet ons vol trots het tappunt zien dat vlak bij zijn huis was aangelegd. ‘De kraan bij mijn huis was de eerste die water kreeg, want hij staat het dichtst bij het reservoir’, vertelde hij. ‘En, zoals ik je had beloofd, was ik de allereerste die het water uit de kraan mocht drinken. Het smaakt heel lekker!’
Terwijl we daar met Sufi Tayeb liepen, schonk hij ons af en toe een brede glimlach om ons zijn waardering te tonen.
‘Dingen zijn hier heel erg veranderd’, zei hij. ‘Het gaat nu veel beter. Er is hier nu schoon water, vlak naast mijn huis. Er is genoeg water voor alles waar we het voor nodig hebben: wassen, koken en schoonmaken. En nu wordt er niemand meer ziek van het water.’
‘Ik was de allereerste die het water uit de kraan mocht drinken!’
‘Ik wou dat ik eerder een tandenborstel had gehad’, ze Sufi Tayeb met een ondeugende glimlach. ‘Ik heb nog maar drie tanden over!’
We hebben die middag nog vaak gelachen en toen we afscheid namen, liet Sufi Tayeb ons weten hoe dankbaar hij was voor ons werk. ‘Ik ben heel blij met Medair en ik ben de mensen die geld aan dit project hebben gegeven heel dankbaar. Jullie hebben de vreugde in onze ogen teruggegeven.’
_______________________________________________________________
Met dank aan Andrew Robinson, Medair Field Communications Officer, Afghanistan
Voor meer informatie over het werk van Medair in Afghanistan
Dit web-onderdeel is tot stand gekomen met behulp van bronnen verzameld door stafleden op het veld en het hoofdkantoor van Medair. De ideeën die erin staan zijn alleen afkomstig van Medair en dienen niet, op welke wijze dan ook, te worden opgevat als het officiële standpunt van welke andere organisatie dan ook.
Bronnen:
1. Levels and Trends in Child Mortality, Report 2011. UN Inter-agency Group for Child Mortality Estimation. www.unicef.org/media/files/Child_Mortality_Report_2011_Final.pdf
2. WHO Statistics 2011. http://www.who.int/whosis/whostat/EN_WHS2011_Full.pdf
3. The United Nations World Water Development Report 3: Water in a Changing World, Seite 89. (2009)
Geef het door: 
