Medair

Zuid-Sudan: Het leven is een geschenk

Medair-medewerker Ruth Creber vertelt over een 18-jarig meisje dat vocht voor haar leven.

De ochtenden in de kliniek waren altijd hectisch. Buiten stonden honderden patiënten in de rij te wachten op hun injecties. En binnen wachtten nog veel meer zieken op behandeling.

Zo ging het iedere dag. Ik werkte in het behandelingscentrum voor kala-azar dat door ons noodhulpteam was opgezet in Jiech, in de staat Jonglei in Zuid-Sudan. Het behandelingscentrum was geopend als onderdeel van de strijd tegen een dodelijke uitbraak van de tropenziekte kala-azar.

Op één van die drukke ochtenden in de kliniek kwam er een groep mensen aangelopen met een geïmproviseerde brancard, gemaakt van doek en takken. Op de brancard lag een tienermeisje; ze bewoog nauwelijks meer.

Mijn hart kromp ineen. Als je iemand op een brancard ziet, dan weet je dat het niet goed zit. Zelfs als mensen bijna dood zijn, komen ze nog op eigen benen binnenlopen. Dit meisje ademde nauwelijks meer en ze was maar af en toe bij bewustzijn. “Ze heet Nyapieth,” zeiden haar vrienden. “Ze is 18 jaar.”

Ik knikte. Ik vreesde voor haar leven.  Ik zei het niet hardop, maar ik dacht: Waarom heb je zo lang gewacht met het zoeken van hulp, Nyapieth?  

Ik begon haar direct te onderzoeken. Ze had de zwaarste longontsteking die ik in tijden had gezien. Ook had ze hoge koorts, was ze ondervoed en had ze inderdaad kala-azar. Ik was er niet zeker van of ze het zou redden.

We droegen haar binnen in ons tijdelijke onderkomen en legden haar in een hoek. Ik legde een infuus aan voor rehydratatie, diende antibiotica toe en begon met de intraveneuze behandeling die we toepassen bij zware kala-azar gevallen.


Iets later hielp ik haar moeder bij het verzorgen van haar dochter. Nyapieths mond was helemaal uitgedroogd en zat daardoor dicht. Af en toe bewoog en kreunde ze even, maar ze vertoonde nauwelijks interactie. Ik moest steeds weer controleren of ze nog ademde. Ik improviseerde uit een plastic fles een hulpstuk waarmee ze beter kon ademen en haar medicijn beter kon inademen.

Op haar derde dag in de kliniek zagen we bij Nyapieth wat hoopvolle tekenen. Ze kon nog niet alleen rechtop zitten, maar ze kon wel tegen haar moeder aan zitten. Al snel begon ze te hoesten en haar longen leeg te maken. Ook kon ze wat soep naar binnen krijgen. Omdat we al hadden vastgesteld dat ze ondervoed was, begonnen we haar therapeutische voeding te geven: plumpy nut. Haar moeder lengde het aan met water zodat ze het kon doorslikken.  

Nyapieth was nog steeds heel zwak, ze ademde moeilijk en had hoge koorts. Ook was ze geestelijk nog niet in orde. Ik zei de eerste drie dagen tegen haar moeder dat het niet zeker was of ze het zou halen.

Maar in de loop van twee weken verbeterde de toestand van Nyapieth. Ze lag nog steeds hele dagen in een hoek van de kliniek. Maar nu ze wat meer kracht kreeg, kon ze af en toe op eigen kracht naar de latrine kruipen. Ze was nog wel verward en ik was bang dat de beschadiging aan haar hersenen blijvend zou zijn.

Na twee weken was ze al zo veel hersteld dat ze aan de revalidatiefase kon beginnen. Ik tilde haar op en ondersteunde haar elke dag om een kort stukje te lopen. Binnen enkele dagen kon ze al lopen terwijl ik alleen haar hand vasthield. Ze wilde steeds maar verder lopen.

Tijdens het lopen keek ze steeds weer naar me en vroeg: “Gwalong?”, dat betekent “goed?”. Ik moedigde haar aan: “Yes! Gwalong, gwalong, gwalong!”. Dat waren prachtige momenten, terwijl ik daar hand-in-hand met haar over de landingsbaan liep, “gwalong” zeggend en kijkend naar haar stralende gezicht!

Toen kwam de ommezwaai. Vanaf dat moment was ze op weg naar volledig herstel.

Op een middag liep ik naar de kliniek terwijl het heel hard waaide, zo hard dat ik bijna omver geblazen werd. Er was een zware storm op komst.

Terwijl ik daar liep hoorde ik het geluid van zingen en drummen. Wie was er nou in dit weer aan het drummen?

Ineens zag ik Nyapieth naar me toelopen, ze lachte, zong en sloeg enthousiast op haar drum. Ze werd omringd door kleine kinderen die om haar heen dansten. “Mijn God is goed!”, zong ze.

Dat was zo ongelofelijk mooi. Als ik eraan terugdenk, krijg ik tranen in mijn ogen.

Wat een wonder is deze jonge vrouw, prachtig hersteld en vol van vreugde omdat ze weet dat haar leven een geschenk is.

Uw steun maakt ons werk mogelijk. Dankuwel.

__________________________________________________________________________

Het noodhulpteam van Medair komt in alle tien staten van Zuid-Sudan in actie bij noodsituaties. Gedurende onze strijd tegen kala-azar hebben we in Jiech een behandelingscentrum geopend waar we plaatselijke medewerkers uitgebreid trainen en begeleiden.  We leveren wekelijks medicijnen tegen kala-azar, medische artikelen en materialen aan het centrum.

Sinds het begin van de interventie in Jiech, in december 2010, zijn er 1.623 kala-azar patiënten behandeld, genezen en ontslagen. Ons noodhulpteam is ook in actie gekomen bij uitbraken van kala-azar in de aangrenzende staat Upper Nile.
__________________________________________________________________________

Met bijdragen van Ruth Creber, manager noodhulpteam gezondheidszorg van Medair in Zuid-Sudan.

Ga voor meer informatie over het werk van Medair in Zuid-Sudan naar http://www.medair.org/nl/waar-we-werken/zuid-sudan/

Voor dit artikel is gebruik gemaakt van informatie van Medair-medewerkers in het veld en op het hoofdkantoor. De zienswijzen in dit bericht vallen onder de verantwoordelijkheid van Medair en dienen op geen enkele wijze beschouwd te worden als de officiële opvatting van enige andere organisatie.